धमालपूर .....
आंतरजालातील थोबाडपुस्तिकेवर आमचा चंचूप्रवेश झाला होता नुकताच तेव्हा आम्ही या गावाचे नागरिक झालो. तेव्हा नवीन होतो. हे सर्व काल्पनिक आहे याची जाणीव होती. इथ खूप वल्ली भेटल्या. अनेकांशी मैत्रीचे घट्ट धागे गुंफले गेले. या गावात आल्यावर या वैशिष्ट्यपूर्ण मंडळींच्या सहवासात वेळ कसा जातो हे कळत देखील नाही. हळू हळू हे संदर्भ बदलत गेले . हे काल्पनिक आहे हि जाणीव पुसट होत गेली. मग विजय ढेरेचा धाबा खराच वाटायला लागला. अनिल भाऊंच्या टपरीत रोज संध्याकाळी चहा प्यायला जाण्याची तल्लफ होऊ लागली. लीना, राधा चे न्याहरी ..जेवणासाठी येणारे पदार्थ देखील चाखून पहावेसे वाटू लागले.शिवाजी, योगेश, सारंग , विश्वनाथ, ऋषिका, अपर्णा, किशा, राधा हि मंडळी खर् या आयुष्यातल्या मित्रांइतकीच जवळची वाटत आहेत.आणि आज हि स्थिती आहे कि आमचे खरे गाव औंढी कि धमालपूर या विषयी आम्ही संभ्रमात आहोत.
..
आमची हि कविता त्या धमाल गावास
त्या धमालपुरास अर्पण.............!!
( टीप: ज्यांनी धमालपुरातली मजा अनुभवली आहे त्यांनाच या कवितेची मजा कळेल. बाकीच्यांना हि निव्वळ बडबडगीत वाटण्याचीच शक्यता आहे )
एक.... दोन.... तीन.... चार
धमालपुरातली पोर हुशार
एकापेक्षा एक नमुने त्यांचे
सांगेन तुम्हाला किस्से चार
विजय अनिल दुक्कल छान
आहेत मोठी अक्कलवान
गनिमी काव्यात यांची ख्याती
वरून मात्र सभ्य अन गरीब म्हणविती
किशाने काढले दारूचे दुकान
योगेश म्हणे एक बाटली आण
दोघेही पिऊन असतात तंग
पेशंटच यांच्या भल करो पांडुरंग
धमालपुरातला बहुरूपी गीते
बेन रोज एक नवे खाते बनविते
धमालपुरातला कृष्ण ओळखा
शिवाजीच्या मागे पोरींचा घोळका
लीनाला आवडते खाणे आणि गाणे
पोरीच्या या काही ठीक नाहीत लक्षणे
सारंग-विश्वा गप्पांना रंग आणतात
पण आवसेला गेलेले पुनवेलाच उगवतात
उगवत्या कवयित्री अपर्णा – ऋषिका
श्रोते म्हणतात यांचे माका-नाका माका-नाका
कवितांनी यांच्या झीट आणली गावाला
धडेच ते कविता म्हणायच्या नावाला
सुहास गुरुजी बिचारे साधे भोळे
वैतागून गेलेत या कार्ट्यामुळे
त्यांची न म्याडमची भिडवत असतात खाती
धमालपुरातली पोर फार करामती
सुहास भुसे
(२६-०८-२०१२)
एकदा आपल्या दारुड्या मित्रांचे ( कोण मित्र ते सांगत नाही आपण ओळखून घ्या ) ऐकून विजुने जिवावरचे धाडस केले.
अनिल सुट्टीत कुल्फिवाल्याकडे गेला .
(२६-०८-२०१२)
प्राजक्त फुलांची उपमा 
अंधार दाटला आहे सर्वत्र 
ओथंबल आभाळ, आसमंत टपटपला 
दोन्ही कर त्या चंचलेचे प्रेम असे उधळती. 
'प्रेम' .......माणसाच्या जीवनातला सर्वात तरल भावनाविष्कार. ' प्रेम ' प्रत्येकजण आयुष्याच्या कोणत्या न कोणत्या वळणावर करतोच करतो. प्रेम म्हणजे वेदना, प्रेम म्हणजे दु:ख, अस सगळेच म्हणतात. तरी सगळेच जण प्रेम करतात. प्रेम हा त्या अर्थाने सार्वत्रिक स्वरूपाचा भावनाविष्कार आहे.
खरच का माणसाचे जीवन इतके दु:खाने भरले आहे ? यासंदर्भात एक दृष्टांत प्रसिद्ध आणि माझा फार आवडता आहे. एकदा एक शिक्षक वर्गात एक प्रयोग करतात. वर्गात आल्याआल्या फळ्यावर एक कागद टांगतात. पांढर्या शुभ्र कागदावर मध्यभागी एक छोटासा काळा ठिपका असतो. आणि मग प्रत्येक विद्यार्थ्याला उठवून प्रश्न विचारतात, “सांग बर बाळ, तुला काय दिसतेय समोर “ जवळ जवळ अख्ख्या वर्गाला उठवून हा प्रश्न विचारल्यानंतर प्रत्येकाचे उत्तर एकच असते.”गुरुजी आम्हाला एक काळा ठिपका दिसतोय.” शिक्षक त्यावर उत्तरतात, ” बाळांनो हा इतका मोठा पांढराशुभ्र कागद तुम्हाला कोणालाच दिसला नाही आणि सर्वांना फक्त काळा ठिपकाच तेवढा दिसला. जीवनाचे देखील असेच असते बाळांनो. या भल्या मोठ्या कागदासारखे त्यात सुख पसरलेले असते. तथापि ते कोणाला दिसत नाही आणि हा दु:ख काळा ठिपका मात्र प्रत्येकाला प्रकर्षाने दिसतो. बाळांनो म्हणून दु:ख कवटाळून बसू नका. सुख पहा ...कटाक्षाने ......”
सुख हे शोधावे लागत नाही. ते असतेच , आजूबाजूला पसरलेले असते...भल्या पहाटे मोहक गुलाबावर दवबिंदू बनून ते चमकत असते. कोवळ्या उन्हात नवी तकाकी ल्यायलेल्या हिरवाळीच्या रुपाने ते डोलत असते. तापलेल्या धरित्रीची तृष्णा शांत करणार्या थबथबलेल्या ढगांतून कोसळणार्या पावसाच्या रुपाने ते बरसत असते. हिरव्यागार झाडीतून वाहणारया खळाळत्या प्रपातातून ते वाहत असते. प्रसन्न सकाळ, अंगणात टाकलेला सडा, हलकीशी रांगोळी, स्वस्तिक आणि तुळशीला फेरी घालणारी सुवासिनी अशा प्रतिकांतून ते बोलत असत. माळावरील वाटांवरून चालताना छोट्या छोट्या गवतफुलांतून ते खुणावत असत. भावनांचा कल्लोळ करणाऱ्या कवितांतून ते आपल्याशी गुज साधत असत. आणखी एखाद्या दर्जेदार साहित्यकृतीतून ते संवाद साधत असत. बिस्मिल्लाची शहनाई, रवीशंकरांची सतार बनून ते आपल्या हृदयाच्या तारा छेडत असत. माणिक वर्मांचा मालकंस, पंडित भीमसेन जोशींची भैरवी बनून ते आपल्या कानात कोसळत असत. इतक विश्वव्यापक आणि सर्वसमावेशक अस हे सुख असत.
मुळात या निर्णयाचा पायाच इतका तकलादू आहे कि या निर्णयाचे तात्विक, प्रशासकीय, सामाजिक वा माणुसकीच्या ....अशा कोणत्याच दृष्टीकोनातून समर्थन करता येत नाही. राज्यभरात सुमारे ४५०० शाळा आणि ५५००० शिक्षक या शासनाच्या जुलमी निर्णयाच्या खाईत होरपळत आहेत. एखाद्याचे श्रम फुकट घेववतात तरी कसे या निर्दयांना ? आणि मग आपल्या समाजात श्रमप्रतिष्ठा राहिली नाही म्हणून बोंब मारायचा काय अधिकार या समाज धुरिणांना ?
तसा चतुर अन देखणाही 
