धमालपुरची शाळा भाग- ३

धमालपुरची शाळा भाग- ३

राम राम गावकरी मंडळी ..

आमचे इद्यार्थी इतके करामती आणि डांबरट असतात की या गावचे नाव धमालपूर ऐवजी डांबरटवाडी असायला हव होत अस वाटत कधी कधी

असो

तर आज मी तुम्हाला ज्या इद्यार्थ्याचे गुण(?)वर्णन सांगणार आहे तो इद्यार्थी म्हणजे

योगेश देवकर

हे बेण जरा विपरीत बुद्धी असणार होत ..

याला ५वित प्रवेश देताना याच्या प्राथमिकच्या बाईंनी दिलेला फोटो सोबत जोडत आहे.यावरूनच आपल्याला कल्पना येईल हे पात्र किती “ पहुची हुई चीज ” असेल याची.

याला अभ्यासा पेक्षा कोणाचे कोणाशी समीकरण जुळले आहे आणि कोणाचा कोणाशी सिग्मा बोंड आहे ....कुणाला कोणाने अचूक भाग जाईल अशाच गोष्टींत जास्त रस होता .

त्यातूनच त्याला पुढे विज्ञानाची आवड निर्माण होऊन बेण डाक्टर झाल

याचा एक वर्गातला किस्सा पहा

गुरुजी  : पोरांनो,सांगा 80+90 किती???
योगेश  : 100......
गुरुजी  : येडया... 80+90=170......
...
योगेश  : ओ मास्तर काहि पण
         शिकवू नका,लहानपणापासून आम्ही ऐकले आहे,
.
.
         "अक्कड-बक्कड बंबे बो....80-90पुरे 100(सौ)

  

आमच्या शाळेत दहावी पास होऊन हे कार्ट पुढे कालिजात गेल.

तिथ याचा एक किस्सा मला तिथल्या एका प्रोफेसरने सांगितला.

याला एक प्रोफेसर फार छळायचा...

एकदां योगेश ने त्या
फिजिक्सच्या प्रोफेसरच्या घरी फोन केला.
त्यांच्या पत्नीने फोन
उचलला आणि म्हणाल्या,
'गेल्या आठवड्यातच ते वारले.'
.

योगेशने  दुस-या दिवशी पुन्हा फोन केला.
प्रोफेसरच्या पत्नीने फोन उचलला आणि म्हणाल्या,
'मी कालच सांगितलं ना की ते गेल्या आठवड्यात वारले.'
योगेशने पुन्हा तिस-या दिवशी फोन केला.
प्रोफेसरच्या पत्नीने फोन घेतला आणि म्हणाल्या,

'मी एकदा सांगितलं ना की ते वारले म्हणून,
मग पुन:पुन्हा फोन
का करतोयस?
.

योगेश  : “ काही नाही...
ऐकून जरा बरा वाटतं
ना, म्हणून.”

 

धमालपुरची शाळा भाग-२

धमालपुरची शाळा भाग -२ 
माझ्या इद्यार्थी मित्रांनो,

या लेखमालेत आपण धमालपुरच्या शाळेतील काही नमुनेदार इद्यार्थ्यांचे मासलेवाईक किस्से पाहत आहोत..आणि आजचा आपला इद्यार्थी आहे ...

       २) विजय ढेरे.

.

       इजू बद्दल बोलावे तेवढे थोडे आहे. लहानपणापासून अभ्यास सोडून इतर अनेक गोष्टींत झळकणारे एक छंदी-फंदी व्यक्तिमत्व. कोणती विद्यार्थिनी कोठे राहते तिचा पत्ता अशा तपशीलांनी भरलेली याची वही एकदा मला सापडली तेव्हा मी याची जाम धुलाई केलि होती.

लहान असताना इजू अतिशय डेअरिंगबाज होता. पण हल्ली त्याची बायको त्याचे फार हाल करते असे ऐकून आहे. परवा शिवाजी (वाघमारे) सांगत होता विजूचा एक किस्सा.

      एकदा आपल्या दारुड्या मित्रांचे ( कोण मित्र ते सांगत नाही आपण ओळखून घ्या ) ऐकून विजुने जिवावरचे धाडस केले.

विजू(बायकोला) : “ काय ग ये ....फार झाल तुझ नाटक ....आजपासून तू सर्व भांडी धुवायची ..धूण धुवायचं ...उत्तम स्वयंपाक करून मला जेवायला वाढायचं ...माझ्या कपड्यांना कडक इस्त्री करून ठेवायची ...काय ग ये समजल का नाही ....आज मला योगेश देवकर च्या पार्टीला जायचं आहे ...सांग बर मग माझ्या बुटाला pa^laISa कोण करणार ..? “

बायको : “ ते मी सांगते सर्व ...पण आधी तुम्ही पलंगाच्या बाहेर तर या “

ख्या ख्या ख्या

या माझ्या हसण्यातून माझी माझ्या या माजी इद्यार्थ्याविषयीची सहानभूती जाणवलीच असेल ..

..

तर आता शाळेतला एक किस्सा सांगतो.

एकदा आमचे ग शी साहेब शाळा तपासणीला आले होते ....आले ते थेट आमच्या ५ वीच्या वर्गात ....

ग शी : “विद्यार्थ्यांनो मी तुम्हाला आता काही प्रश्न विचारेन “

इजू नेहमी मागच्या बाकावर बसून गोंधळ घालत असे ...आजही त्याची टंगळ मंगळ सुरूच होती ते पाहून साहेबांनी त्यालाच आधी उभे केले.

ग.शी. : “ ह बाळा तू मला कोणत्याही ५ प्राण्यांची नावे सांग बर .....”

विजय : “ दोन हत्ती आणि तीन सिंह ..”

       

धमालपुरची शाळा- भाग १

                    धमालपुरची शाळा- भाग १

हुश्श्य ..!!

अहो वात आणलाय या कार्ट्यांनी ...!!

आमच्या शाळेतल्या विद्यार्थ्यांनी हो ...

अहो इतके नाठाळ आणि टवाळ विद्यार्थी जगाच्या पाठीवर दुसऱ्या कोणत्या शाळेत नसतील.

शाळेत गुरुजींना आणि घरी पालकांना अगदी नाकी नउ आणले आहेत यांनी..

या लेखमालेतून म्हटल या पोरांचे काही नमुनेदार आणि मासलेदार किस्से तुम्हाला सांगावेत.....वाचा आणि या उनाड पोरांना कसे ताळ्यावर आणायचे याचा काही मार्ग सुचला तर आम्हाला सांगा.

..

..

१)      विध्यार्थी :- अनिल काळे .

  हा एक जुना विद्यार्थी आहे. बरीच वर्षे एकेका वर्गात काढून त्याने आपले शाळेवरचे प्रेम सिद्ध केले होते. सध्या दहावीत ५ वेळा नापास झाल्यानंतर स्वत: ची चहाची टपरी याने सुरु केलि आहे . पण त्यातला किमान ५० कप चहा तरी रोज स्वत: च पितो अशी वदंता आहे.

      याचा एक किस्सा सांगतो. अनिलला एकदा मधल्या सुट्टीत ग्राउंड वर कुल्फी विकणाऱ्या फेरीवाल्याने पकडून माझ्याकडे आणले. आता याने काय नवीन खोडी केलि म्हणून त्याच्याकडे चौकशी केलि असता त्याने जी हकीकत पुढीलप्रमाणे..

      अनिल सुट्टीत कुल्फिवाल्याकडे गेला .

      त्याने मोजून ५ कुल्फ्या खाल्ल्या.

      फेरीवाला म्हटला बर आहे.

      चांगल गिऱ्हाईक आहे.

      हातोहात चांगला धंदा झाला

      अनिल ने ऐटीत कुल्फ्या खाल्या आणि तसाच ऐटीत तो पुढे निघाला.

      त्यावर कुल्फिवाल्याने त्याला थांबवले आणि विचारले,

      “ अरे पैसे कोण देणार ? “

      त्यावर अनिलने जे मासलेवाईक उत्तर दिले त्यावरून तुम्हाला कळेल कि आमच्या शाळेतली पोर कशी नमुनेदार आहेत ते ..

      अनिल त्याला म्हणाला,

      “ कसले पैसे ? “

      कुल्फीवाला म्हणाला,

      “अरे तू ५ कुल्फ्या खाल्या नां, त्याचे पैसे ..”

      त्यावर अनिल म्हणाला ऐटीत

“ पैसे बैसे काही मिळणार नाहीत. माझ्या आईने सांगितलंय खायचा प्यायचा काहीही लाड चालेल पैश्याचा लाड अजिबात चालणार नाही.”

धमालपुरातली पोर हुशार

धमालपूर .....

आंतरजालातील थोबाडपुस्तिकेवर आमचा चंचूप्रवेश झाला होता नुकताच तेव्हा आम्ही या गावाचे नागरिक झालो. तेव्हा नवीन होतो. हे सर्व काल्पनिक आहे याची जाणीव होती. इथ खूप वल्ली भेटल्या. अनेकांशी मैत्रीचे घट्ट धागे गुंफले गेले. या गावात आल्यावर या वैशिष्ट्यपूर्ण मंडळींच्या सहवासात वेळ कसा जातो हे कळत देखील नाही. हळू हळू हे संदर्भ बदलत गेले . हे काल्पनिक आहे हि जाणीव पुसट होत गेली. मग विजय ढेरेचा धाबा खराच वाटायला लागला. अनिल भाऊंच्या टपरीत रोज संध्याकाळी चहा प्यायला जाण्याची तल्लफ होऊ लागली. लीना, राधा चे न्याहरी ..जेवणासाठी येणारे पदार्थ देखील चाखून पहावेसे वाटू लागले.शिवाजी,  योगेश, सारंग , विश्वनाथ, ऋषिका, अपर्णा, किशा, राधा हि मंडळी खर् या आयुष्यातल्या मित्रांइतकीच जवळची वाटत आहेत.आणि आज हि स्थिती आहे कि आमचे खरे गाव औंढी कि धमालपूर या विषयी आम्ही संभ्रमात आहोत.

..

आमची हि कविता त्या धमाल गावास 

त्या धमालपुरास अर्पण.............!!

( टीप: ज्यांनी धमालपुरातली मजा अनुभवली आहे त्यांनाच या कवितेची मजा कळेल. बाकीच्यांना हि निव्वळ बडबडगीत वाटण्याचीच शक्यता आहे )

एक.... दोन.... तीन.... चार

धमालपुरातली पोर हुशार

एकापेक्षा एक नमुने त्यांचे

सांगेन तुम्हाला किस्से चार

विजय अनिल दुक्कल छान

आहेत मोठी अक्कलवान

गनिमी काव्यात यांची ख्याती

वरून मात्र सभ्य अन गरीब म्हणविती

किशाने काढले दारूचे दुकान

योगेश म्हणे एक बाटली आण

दोघेही पिऊन असतात तंग

पेशंटच यांच्या भल करो पांडुरंग

धमालपुरातला बहुरूपी गीते

बेन रोज एक नवे खाते बनविते

धमालपुरातला कृष्ण ओळखा

शिवाजीच्या मागे पोरींचा घोळका

लीनाला आवडते खाणे आणि गाणे

पोरीच्या या काही ठीक नाहीत लक्षणे

सारंग-विश्वा गप्पांना रंग आणतात 

पण आवसेला गेलेले पुनवेलाच उगवतात

उगवत्या कवयित्री अपर्णा – ऋषिका

श्रोते म्हणतात यांचे माका-नाका माका-नाका

कवितांनी यांच्या झीट आणली गावाला

धडेच ते कविता म्हणायच्या नावाला

सुहास गुरुजी बिचारे साधे भोळे

वैतागून गेलेत या कार्ट्यामुळे

त्यांची न म्याडमची भिडवत असतात खाती

धमालपुरातली पोर फार करामती

                                सुहास भुसे

(२६-०८-२०१२)