धमालपुरची शाळा भाग- ३

धमालपुरची शाळा भाग- ३

राम राम गावकरी मंडळी ..

आमचे इद्यार्थी इतके करामती आणि डांबरट असतात की या गावचे नाव धमालपूर ऐवजी डांबरटवाडी असायला हव होत अस वाटत कधी कधी

असो

तर आज मी तुम्हाला ज्या इद्यार्थ्याचे गुण(?)वर्णन सांगणार आहे तो इद्यार्थी म्हणजे

योगेश देवकर

हे बेण जरा विपरीत बुद्धी असणार होत ..

याला ५वित प्रवेश देताना याच्या प्राथमिकच्या बाईंनी दिलेला फोटो सोबत जोडत आहे.यावरूनच आपल्याला कल्पना येईल हे पात्र किती “ पहुची हुई चीज ” असेल याची.

याला अभ्यासा पेक्षा कोणाचे कोणाशी समीकरण जुळले आहे आणि कोणाचा कोणाशी सिग्मा बोंड आहे ....कुणाला कोणाने अचूक भाग जाईल अशाच गोष्टींत जास्त रस होता .

त्यातूनच त्याला पुढे विज्ञानाची आवड निर्माण होऊन बेण डाक्टर झाल

याचा एक वर्गातला किस्सा पहा

गुरुजी  : पोरांनो,सांगा 80+90 किती???
योगेश  : 100......
गुरुजी  : येडया... 80+90=170......
...
योगेश  : ओ मास्तर काहि पण
         शिकवू नका,लहानपणापासून आम्ही ऐकले आहे,
.
.
         "अक्कड-बक्कड बंबे बो....80-90पुरे 100(सौ)

  

आमच्या शाळेत दहावी पास होऊन हे कार्ट पुढे कालिजात गेल.

तिथ याचा एक किस्सा मला तिथल्या एका प्रोफेसरने सांगितला.

याला एक प्रोफेसर फार छळायचा...

एकदां योगेश ने त्या
फिजिक्सच्या प्रोफेसरच्या घरी फोन केला.
त्यांच्या पत्नीने फोन
उचलला आणि म्हणाल्या,
'गेल्या आठवड्यातच ते वारले.'
.

योगेशने  दुस-या दिवशी पुन्हा फोन केला.
प्रोफेसरच्या पत्नीने फोन उचलला आणि म्हणाल्या,
'मी कालच सांगितलं ना की ते गेल्या आठवड्यात वारले.'
योगेशने पुन्हा तिस-या दिवशी फोन केला.
प्रोफेसरच्या पत्नीने फोन घेतला आणि म्हणाल्या,

'मी एकदा सांगितलं ना की ते वारले म्हणून,
मग पुन:पुन्हा फोन
का करतोयस?
.

योगेश  : “ काही नाही...
ऐकून जरा बरा वाटतं
ना, म्हणून.”