धमालपुरची शाळा- भाग १

                    धमालपुरची शाळा- भाग १

हुश्श्य ..!!

अहो वात आणलाय या कार्ट्यांनी ...!!

आमच्या शाळेतल्या विद्यार्थ्यांनी हो ...

अहो इतके नाठाळ आणि टवाळ विद्यार्थी जगाच्या पाठीवर दुसऱ्या कोणत्या शाळेत नसतील.

शाळेत गुरुजींना आणि घरी पालकांना अगदी नाकी नउ आणले आहेत यांनी..

या लेखमालेतून म्हटल या पोरांचे काही नमुनेदार आणि मासलेदार किस्से तुम्हाला सांगावेत.....वाचा आणि या उनाड पोरांना कसे ताळ्यावर आणायचे याचा काही मार्ग सुचला तर आम्हाला सांगा.

..

..

१)      विध्यार्थी :- अनिल काळे .

  हा एक जुना विद्यार्थी आहे. बरीच वर्षे एकेका वर्गात काढून त्याने आपले शाळेवरचे प्रेम सिद्ध केले होते. सध्या दहावीत ५ वेळा नापास झाल्यानंतर स्वत: ची चहाची टपरी याने सुरु केलि आहे . पण त्यातला किमान ५० कप चहा तरी रोज स्वत: च पितो अशी वदंता आहे.

      याचा एक किस्सा सांगतो. अनिलला एकदा मधल्या सुट्टीत ग्राउंड वर कुल्फी विकणाऱ्या फेरीवाल्याने पकडून माझ्याकडे आणले. आता याने काय नवीन खोडी केलि म्हणून त्याच्याकडे चौकशी केलि असता त्याने जी हकीकत पुढीलप्रमाणे..

      अनिल सुट्टीत कुल्फिवाल्याकडे गेला .

      त्याने मोजून ५ कुल्फ्या खाल्ल्या.

      फेरीवाला म्हटला बर आहे.

      चांगल गिऱ्हाईक आहे.

      हातोहात चांगला धंदा झाला

      अनिल ने ऐटीत कुल्फ्या खाल्या आणि तसाच ऐटीत तो पुढे निघाला.

      त्यावर कुल्फिवाल्याने त्याला थांबवले आणि विचारले,

      “ अरे पैसे कोण देणार ? “

      त्यावर अनिलने जे मासलेवाईक उत्तर दिले त्यावरून तुम्हाला कळेल कि आमच्या शाळेतली पोर कशी नमुनेदार आहेत ते ..

      अनिल त्याला म्हणाला,

      “ कसले पैसे ? “

      कुल्फीवाला म्हणाला,

      “अरे तू ५ कुल्फ्या खाल्या नां, त्याचे पैसे ..”

      त्यावर अनिल म्हणाला ऐटीत

“ पैसे बैसे काही मिळणार नाहीत. माझ्या आईने सांगितलंय खायचा प्यायचा काहीही लाड चालेल पैश्याचा लाड अजिबात चालणार नाही.”

धमालपुरातली पोर हुशार

धमालपूर .....

आंतरजालातील थोबाडपुस्तिकेवर आमचा चंचूप्रवेश झाला होता नुकताच तेव्हा आम्ही या गावाचे नागरिक झालो. तेव्हा नवीन होतो. हे सर्व काल्पनिक आहे याची जाणीव होती. इथ खूप वल्ली भेटल्या. अनेकांशी मैत्रीचे घट्ट धागे गुंफले गेले. या गावात आल्यावर या वैशिष्ट्यपूर्ण मंडळींच्या सहवासात वेळ कसा जातो हे कळत देखील नाही. हळू हळू हे संदर्भ बदलत गेले . हे काल्पनिक आहे हि जाणीव पुसट होत गेली. मग विजय ढेरेचा धाबा खराच वाटायला लागला. अनिल भाऊंच्या टपरीत रोज संध्याकाळी चहा प्यायला जाण्याची तल्लफ होऊ लागली. लीना, राधा चे न्याहरी ..जेवणासाठी येणारे पदार्थ देखील चाखून पहावेसे वाटू लागले.शिवाजी,  योगेश, सारंग , विश्वनाथ, ऋषिका, अपर्णा, किशा, राधा हि मंडळी खर् या आयुष्यातल्या मित्रांइतकीच जवळची वाटत आहेत.आणि आज हि स्थिती आहे कि आमचे खरे गाव औंढी कि धमालपूर या विषयी आम्ही संभ्रमात आहोत.

..

आमची हि कविता त्या धमाल गावास 

त्या धमालपुरास अर्पण.............!!

( टीप: ज्यांनी धमालपुरातली मजा अनुभवली आहे त्यांनाच या कवितेची मजा कळेल. बाकीच्यांना हि निव्वळ बडबडगीत वाटण्याचीच शक्यता आहे )

एक.... दोन.... तीन.... चार

धमालपुरातली पोर हुशार

एकापेक्षा एक नमुने त्यांचे

सांगेन तुम्हाला किस्से चार

विजय अनिल दुक्कल छान

आहेत मोठी अक्कलवान

गनिमी काव्यात यांची ख्याती

वरून मात्र सभ्य अन गरीब म्हणविती

किशाने काढले दारूचे दुकान

योगेश म्हणे एक बाटली आण

दोघेही पिऊन असतात तंग

पेशंटच यांच्या भल करो पांडुरंग

धमालपुरातला बहुरूपी गीते

बेन रोज एक नवे खाते बनविते

धमालपुरातला कृष्ण ओळखा

शिवाजीच्या मागे पोरींचा घोळका

लीनाला आवडते खाणे आणि गाणे

पोरीच्या या काही ठीक नाहीत लक्षणे

सारंग-विश्वा गप्पांना रंग आणतात 

पण आवसेला गेलेले पुनवेलाच उगवतात

उगवत्या कवयित्री अपर्णा – ऋषिका

श्रोते म्हणतात यांचे माका-नाका माका-नाका

कवितांनी यांच्या झीट आणली गावाला

धडेच ते कविता म्हणायच्या नावाला

सुहास गुरुजी बिचारे साधे भोळे

वैतागून गेलेत या कार्ट्यामुळे

त्यांची न म्याडमची भिडवत असतात खाती

धमालपुरातली पोर फार करामती

                                सुहास भुसे

(२६-०८-२०१२)

उद्वेग

कोण कोणासाठी जगत इथ
कुणाच कुणाशी निभत इथ
मग्न स्वत:तच चुर सारे
कोण कुणाला जपत इथ



वासनांचा बाजार मांडून बसलेले
प्रेमाचे लबाड पुजारी
नात्यांची वखार थाटून बसलेले
भावनांचे घाऊक व्यापारी
घ्वावे तेव्हा द्यावे ऐसा शुद्ध व्यवहार
उधार मग कोण कोणाकडे ठेवत इथ

मग्न स्वत:तच चुर सारे
कोण कुणाला जपत इथ

कोणी करत कोण भरत
कोणी विस्कटत कोण सावरत
मुखवटे आणि चेहरे यांचे द्वंद्व
कोणी फसवत कोण फसत
कोणी हरत कोण जिंकत इथ

मग्न स्वत:तच चुर सारे
कोण कुणाला जपत इथ



                                         ( सुहास भुसे )